Daar gaan we dan, de laatste etappe van de transalp. Na toch weer een onrustige nacht met flink wat regen gekletter op het dak van de sporthal stonden we weer vroeg opgesteld in het startvak. Omdat we in de schaduw stonden van de bergen was het best wel aan de frisse kant. Vandaag werd er gestart in 3 groepen omdat er na een km of 15 al een smal stuk was waar we niet met zijn allen over gejaagd konden worden.

Wij starten in de 2e groep, 2 minuten na de eeste, en het ging langzaam bergop. We reden met de voorsten van onze startgroep mee. Ging lekker hard. na 5 km een korte afdaling met daarna een klim van ongeveer 15 km met wat stukken wandelpad. De etappe was erg mooi. Een heleboel gasten reden als idioten om nog wat goed te maken, wij probeerden onszelf en de bike’s juist heel te houden. Er moest vlak voor de top nog een stukje geduwd worden dat viel wel effe tegen. Maar eenmaal boven was het volgens het routeprofiel  1 lange afdaling naar Riva. Dat viel toch effe vies tegen. Het had die nacht flink geregend en het steilste stuk van de afdaling was spiegelglad door de modder en bladeren. Bijna iedereen liep naar beneden terwijl hij, als het droog was geweest goed rijdend te doen was. Sommige waaghalzen ging tocht rijdend met alle gevolgen van dien. Ons was het dat niet waard, de finish was zo dichtbij dus voorzichtigheid was geboden.

Helaas sloeg het noodlot toe, onderin de afdaling butste ik met mijn achterwiel op een dikke steen. Mijn achterband liep langzaam leeg, misschien haal ik nog tot het einde. De snelheid liep flink op en ik reed mijn band bijna van de velg, toch maar effe bijpompen dus. Verder op was hij weer leeg, toch maar een binnenbandje erin leggen dan. Helaas moesten we de groep waarin we reden laten gaan. Helaas reden we op dit snelle stuk een heel eind met z’n 2en. We werden opgeraapt door een groepje met nog een Nederlands team Remco en Oskar. De laatste 25 km was valsplat omlaag tussen alle mooie druivenvelden door. Hier konden we nog effe alles uit de kast halen. Samen met Remco trokken we volle bak door, richting de 50km/u, de groep van 20 man op een lint en reden we ze zo uit het wiel. Blijkbaar hadden we nog wat meer over als de rest. Toch maar tandje minder dan. Vlak bij dwe finish Wim opgezocht en zijn we samen hand in hand over de finish gereden waar mijn hele familie stond te wachten.

Het was echt een super ervaring en vond het een fantastiche rit, mocht ik de kans krijgen zou ik hem graag nog een keertje overdoen. Ondanks de tegenslagen hebben we het toch mooi gefixt met z’n 2en, waar een hoop team met 1 man over de finish kwam. We zijn uiteindelijk 80e geworden op 9 uur en 18 minuten afstand van de nummer 1 bij de heren, wat toch niet verkeerd is. Zonder de tegenslagen konden we misschien top 60 rijden, maar ja dat is achterafgelul. Next time bij de masters en dan top 20?

‘Savonds nog ons prachtige finishershirt gehaald en lekker gegeten, daarna lekker een weekje niks doen op de camping bij het Lago di Caldonazzo.