Vannacht lekker rustig geslapen, dat is toch wel fijn als je met 6 man in een gangetje ligt ipv 100 man in de sporthal. Vandaag een etappe van ruim 77 km het ging eigenlijk gelijk steil omhoog na een kilometer of 10 een klein afdalingkje waarna het gelijk verder omhoog over 10 km. Het was echt een fantastische klim met wat singletracks. Bovenop een prachtig uitzicht. Daarna weer hard naar benenden. De afdaling was op sommige stukken echt flink steil met grote keien, wel mooi tussen de druiven door. Het liep allemaal wel wat beter vandaag. we konden weer flink wat mensen inhalen. Toen we aan net aan de 2e klim begonnen waren schakelde Wim een keertje verkeerd en liep zij ketting een beetje vast. Hij stapte af en rommelde wat aan zijn derailleur. Opeens had hij zijn derailleur in z,n hand. Afgebroken………Wij terug het dal in want daar was een dorpje met misschien wel een fietsenzaak. Niet dus, er waren wel een paar behulpzame Italianen die ons naar een stadje verderop wilden brengen waar een fietsenzaak was, alleen het was net 12 uur geweest en dan houden ze siesta tot een uur of 15.00. Weer vette pech dus. We hebben maar besloten dat ik alleen verder zou gaan en Wim met een verzorger van een of ander team probeerd mee te rijden naar de finishplaats. 1 van de 2 mag een etappe overslaan zonder uit de uitslag geschrapt te worden. Het begin van de klim was het erg warm we reden vol in de zon zonder wind. Later reden we wat meer tussen de bomen. De klim was 10 km en ik kon nog flink wat mensen inhalen die ons in het dal voorbij waren gegaan. Boven gekomen was er een stuk van 10 km wat een beetje op en neer ging met een loopstuk, nouja loopstuk….. het was meer een klimstuk waar je echt je fiets op je nek moest nemen. Wat mooi was voor mij maar helaas voor Wim, was het 2e gedeelte van deze etappe erg mooi met heel veel singletracks echt top hoor. Snelle singletracks door het bos. Paar km voor de finish kregen we nog een klein klimmetje die hakte er nog wel even goed in, want ik had mezelf aardig leeg gereden om zoveel mogelijk plaatsen goed te maken na onze opstopping. Uiteindelijk toch nog 79e geworden. Wim was er ondertussen achtergekomen  dat hij in Kaltern zijn fiets niet gerepareerd kreeg. Zijn achterpad was gebroken en deze hadden ze nergens. In een dorpje verderop zat nog een fietsenzaak, onze laatste hoop. Ze hadden daar toevallig de goede achterpad. In het kamp aangekomen wild ik de boel gaan monteren maar helaas hij past niet. Hij was wel dezelfde vorm maar er moest nog een rand weggeslepen worden. Dat krijg je he met zo’n ProfiBike, het past allemaal net niet. Balen maar weer. Wij gouw naar de shimano stand om te vragen of die ons konden helpen. De monteur keek een beetje twijfelachtig maar heeft het toch voor elkaar gekregen. Wim kon weer fietsen. We sliepen weer eens in een grote sporthal waar het echt loeiwarm was. We hebben mooi onze biezen gepakt en zijn buiten op de parkeerplaats gaan liggen. Lekker buiten geslapen,niks mis mee.