Nog een paar weekjes dan begint voor mij het seizoen. Ik hoop dat ik mijn nieuwe bike dan klaar heb.

Zo, even het stof hier af blazen.

Daar gaan we dan, de laatste etappe van de transalp. Na toch weer een onrustige nacht met flink wat regen gekletter op het dak van de sporthal stonden we weer vroeg opgesteld in het startvak. Omdat we in de schaduw stonden van de bergen was het best wel aan de frisse kant. Vandaag werd er gestart in 3 groepen omdat er na een km of 15 al een smal stuk was waar we niet met zijn allen over gejaagd konden worden.

Wij starten in de 2e groep, 2 minuten na de eeste, en het ging langzaam bergop. We reden met de voorsten van onze startgroep mee. Ging lekker hard. na 5 km een korte afdaling met daarna een klim van ongeveer 15 km met wat stukken wandelpad. De etappe was erg mooi. Een heleboel gasten reden als idioten om nog wat goed te maken, wij probeerden onszelf en de bike’s juist heel te houden. Er moest vlak voor de top nog een stukje geduwd worden dat viel wel effe tegen. Maar eenmaal boven was het volgens het routeprofiel  1 lange afdaling naar Riva. Dat viel toch effe vies tegen. Het had die nacht flink geregend en het steilste stuk van de afdaling was spiegelglad door de modder en bladeren. Bijna iedereen liep naar beneden terwijl hij, als het droog was geweest goed rijdend te doen was. Sommige waaghalzen ging tocht rijdend met alle gevolgen van dien. Ons was het dat niet waard, de finish was zo dichtbij dus voorzichtigheid was geboden.

Helaas sloeg het noodlot toe, onderin de afdaling butste ik met mijn achterwiel op een dikke steen. Mijn achterband liep langzaam leeg, misschien haal ik nog tot het einde. De snelheid liep flink op en ik reed mijn band bijna van de velg, toch maar effe bijpompen dus. Verder op was hij weer leeg, toch maar een binnenbandje erin leggen dan. Helaas moesten we de groep waarin we reden laten gaan. Helaas reden we op dit snelle stuk een heel eind met z’n 2en. We werden opgeraapt door een groepje met nog een Nederlands team Remco en Oskar. De laatste 25 km was valsplat omlaag tussen alle mooie druivenvelden door. Hier konden we nog effe alles uit de kast halen. Samen met Remco trokken we volle bak door, richting de 50km/u, de groep van 20 man op een lint en reden we ze zo uit het wiel. Blijkbaar hadden we nog wat meer over als de rest. Toch maar tandje minder dan. Vlak bij dwe finish Wim opgezocht en zijn we samen hand in hand over de finish gereden waar mijn hele familie stond te wachten.

Het was echt een super ervaring en vond het een fantastiche rit, mocht ik de kans krijgen zou ik hem graag nog een keertje overdoen. Ondanks de tegenslagen hebben we het toch mooi gefixt met z’n 2en, waar een hoop team met 1 man over de finish kwam. We zijn uiteindelijk 80e geworden op 9 uur en 18 minuten afstand van de nummer 1 bij de heren, wat toch niet verkeerd is. Zonder de tegenslagen konden we misschien top 60 rijden, maar ja dat is achterafgelul. Next time bij de masters en dan top 20?

‘Savonds nog ons prachtige finishershirt gehaald en lekker gegeten, daarna lekker een weekje niks doen op de camping bij het Lago di Caldonazzo.

Zo, lekker geslapen in de buitenlucht. Toen we binnen kwamen rook het lekker muf. Eerst, zoals elke morgen een lekker ontbijtje met broodjes en een bakkie yogurt met musli. In het startvak stonden we gelijk al vol in de zon en was het lekket warm. We begonnen eerst, zoals bijn elke eerste klim met asfalt die overgaat in een schotterweg. Het klimmetje van vandaag was een 22 km en je kon dus gelijk weer goed aan de bak. We reden lekker en haalden echt veel teams in. Wat je nog in de benen hebt na zoveel dagen koersen. De afdaling was ook weer erg afwisselend, met asfalt, schotter en veel stukken wandelpad wat het weer erg uitdagend maakte. Het tussenstuk was veel fietspad waar je dus moest zorgen dat je in een groepje zat want dan kon je mooi samenwerken. Op 10 km voor de finish was er nog een mooie schotterklim door het bos van 8 km daar zaten hele stijle stukken in. Op sommige stukken lag wat veel los grind waardoor je weinig grip had en dus moest lopen. Laatste paar km door het bos waar de snelheden weer richting de 35 gingen. Vandaag echt een lekkere etappe gereden en een 63e plaats gehaald. Het was wel weer extra leuk omdat we een grote fanclub bij de finish hadden. Monique en Ties, mijn schoonouders, ouders en mijn broer. Ze waren gelukkig optijd. We hadden vandaag een lekkere douche in een sporthal. Het leek wel of ze het water uit een ijsmeer opgepompt hadden, wat was het koud. Vandaag nog effe leker een pilsie gepakt op het terras. Weer lekker slapen in een grote sporthal. Ik lig deze nacht naast Robocop, een Ier met 1 arm helemaal in het gips. Hij had geen oordoppen maar zijn oren dicht geplakt met ducktape. Tja, dat kan ook.

Vannacht lekker rustig geslapen, dat is toch wel fijn als je met 6 man in een gangetje ligt ipv 100 man in de sporthal. Vandaag een etappe van ruim 77 km het ging eigenlijk gelijk steil omhoog na een kilometer of 10 een klein afdalingkje waarna het gelijk verder omhoog over 10 km. Het was echt een fantastische klim met wat singletracks. Bovenop een prachtig uitzicht. Daarna weer hard naar benenden. De afdaling was op sommige stukken echt flink steil met grote keien, wel mooi tussen de druiven door. Het liep allemaal wel wat beter vandaag. we konden weer flink wat mensen inhalen. Toen we aan net aan de 2e klim begonnen waren schakelde Wim een keertje verkeerd en liep zij ketting een beetje vast. Hij stapte af en rommelde wat aan zijn derailleur. Opeens had hij zijn derailleur in z,n hand. Afgebroken………Wij terug het dal in want daar was een dorpje met misschien wel een fietsenzaak. Niet dus, er waren wel een paar behulpzame Italianen die ons naar een stadje verderop wilden brengen waar een fietsenzaak was, alleen het was net 12 uur geweest en dan houden ze siesta tot een uur of 15.00. Weer vette pech dus. We hebben maar besloten dat ik alleen verder zou gaan en Wim met een verzorger van een of ander team probeerd mee te rijden naar de finishplaats. 1 van de 2 mag een etappe overslaan zonder uit de uitslag geschrapt te worden. Het begin van de klim was het erg warm we reden vol in de zon zonder wind. Later reden we wat meer tussen de bomen. De klim was 10 km en ik kon nog flink wat mensen inhalen die ons in het dal voorbij waren gegaan. Boven gekomen was er een stuk van 10 km wat een beetje op en neer ging met een loopstuk, nouja loopstuk….. het was meer een klimstuk waar je echt je fiets op je nek moest nemen. Wat mooi was voor mij maar helaas voor Wim, was het 2e gedeelte van deze etappe erg mooi met heel veel singletracks echt top hoor. Snelle singletracks door het bos. Paar km voor de finish kregen we nog een klein klimmetje die hakte er nog wel even goed in, want ik had mezelf aardig leeg gereden om zoveel mogelijk plaatsen goed te maken na onze opstopping. Uiteindelijk toch nog 79e geworden. Wim was er ondertussen achtergekomen  dat hij in Kaltern zijn fiets niet gerepareerd kreeg. Zijn achterpad was gebroken en deze hadden ze nergens. In een dorpje verderop zat nog een fietsenzaak, onze laatste hoop. Ze hadden daar toevallig de goede achterpad. In het kamp aangekomen wild ik de boel gaan monteren maar helaas hij past niet. Hij was wel dezelfde vorm maar er moest nog een rand weggeslepen worden. Dat krijg je he met zo’n ProfiBike, het past allemaal net niet. Balen maar weer. Wij gouw naar de shimano stand om te vragen of die ons konden helpen. De monteur keek een beetje twijfelachtig maar heeft het toch voor elkaar gekregen. Wim kon weer fietsen. We sliepen weer eens in een grote sporthal waar het echt loeiwarm was. We hebben mooi onze biezen gepakt en zijn buiten op de parkeerplaats gaan liggen. Lekker buiten geslapen,niks mis mee.

Vandaag wederom een slijtageslag. Gisteren kwamen de laatsten pas na 10,5 uur binnen. Vandaag waren de laatsten ook pas na 10 uur binnen, Na Wim z’n hongerklop gisteren zijn we de eerste klim rustig begonnen. We reden tussen teams die we nog niet eerder hadden gezien. Op de 2e klim hoopten we nog wat goed te maken, deze was 20 km. Maar de gang kwam er niet echt in helaas. De laatste 15 km ging het wat op en af, en begon het weer een beetje te draaien. We reden wat teams voorbij. Helaas sloeg het noodlot weer toe, Wim was pittig hard op zijn hoofd gevallen en had niet zo veel gevoel in zijn linkerarm. Het ging daarna wel beter, maar de schrik zat er toch in. Uiteindelijk de 117e plaats in bijna 6 uur. Bij de finish was de verzorging supergoed met meloen, broodjes kaas, ham en salami, en stukjes oude kaas. We liggen vannacht in een klein schooltje met niet te veel mensen. Dus dat wordt lekker slapen.

Vandaag de zogenoemde koninginnenetappe. Ging allemaal heel goed. Vanaf de eerste klim begonnen we gelijk mensen in te halen, veel mensen. Vooral op de steile stukken. Er waren stukken bij van gemiddeld 22% onverhard. Helaas ging vlak voor de laatste klim het lampje uit bij Wim, hij kreeg een hongerklop. Het ene na het andere team kwam voorbij. Gelukkig was het maar een klimmetje van 10 km. Gerben de Knegt fietste ook nog even mee om ons moed in te spreken. Hij was op trainingskamp. Bij de finish bleken we toch nog de 89e plaats te hebben. Zonder de hongerklop hadden we wel bij de eerste 60 gereden.

We zijn vandaag rustig gestart. Op de lange klim konden we er een heleboel oprapen die gisteren veel te snel zijn gestart. Die liepen het vandaag op. Het was nog wel een lang stuk vals plat naar beneden. Maar we waren vandaag 78e, dus helemaal niet slecht.

Op 2300 m lag er nog best veel sneeuw, maar het was verder lekker warm, dik 30 graden. Morgen wordt het wel een stuk zwaarder. Kijken wat we dan kunnen.

Vandaag is de Transalp toch eindelijk gestart, vanuit Reith in Alpbachtal. Wel korter dan gepland, ongeveer 50 km in plaats van 87 km omdat er wel erg veel sneeuw boven in de bergen ligt. Het ging vandaag redelijk. Wim had een wat mindere start en kwam moeilijk uit de startblokken. De tweede klim ging een stuk beter en konden we een mooi ritme rijden. Het was nu wel een beetje warm. We waren gisteren gewaarschuwd voor koude wind, maar die was er eigenlijk niet, dus we waren veel te warm gekleed. Het was in elk geval lekker droog. We zijn 103e geworden, wat niet eens tegenvalt. Morgen richting Italie. We beginnen met een lange klim van 35 km, gevolgd door een afdaling van 60 km met hier en daar een buitje. We zullen wel lekker slapen vanavond. 

De Transalp zou vandaag in Mittenwald starten, maar helaas, de etappe van vandaag gaat niet door!!! Het is in de bergen rond het vriespunt en er is een dik pak sneeuw gevallen. Beneden heeft het de hele nacht geregend. Iedereen wordt met bussen naar de volgende startplaats vervoerd. Grote teleurstelling dus.

Wordt vervolgd…